Home  |  Clientenverhalen  |  “Hoe moest ik het aan mijn kinderen vertellen?”

“Hoe moest ik het aan mijn kinderen vertellen?”

Het verhaal van Miriam

Het jaar 2016 was een heftig jaar. In september 2016 kreeg mijn geliefde Frans een herseninfarct. Ontzettend schrikken, maar hij knapte goed op na drie weken in het ziekenhuis en revalidatie. Het geluk mocht niet lang duren: eind oktober kreeg ik te horen dat ik baarmoederhalskanker had.

Gelukkig had ik geen uitzaaiingen naar de lymfeklieren, maar er stond me wel een behoorlijke operatie te wachten. In december werden mijn baarmoeder, eierstokken en zoveel mogelijk lymfeklieren in de buik verwijderd om te kunnen genezen van de kanker. Mij werd gevraagd of ik begeleiding vanuit het Helen Dowling Instituut (HDI) wilde. Dat leek me helemaal niet nodig; ik voelde me geestelijk en lichamelijk heel goed.

Recidiven van de baarmoederhalskanker

De driemaandelijkse controles kostten mij geen enkele moeite. Ik kon me niet voorstellen dat er iets aan de hand zou zijn. En er was ook niks aan de hand. Tot september 2017. Ik was verschrikkelijk ziek, had enorme buikpijn en rugpijn en mijn darmen deden helemaal niks meer. Diagnose: recidiven van de baarmoederhalskanker in de vaginawand, de urineleider en de lymfeklieren. Er moest direct een nierkatheter geplaatst worden, omdat mijn nier op het punt van uitvallen stond.

Hulp van het HDI

Hoewel de situatie nu compleet veranderd was, vertelde de arts dat curatief behandelen mogelijk was: 37 bestralingen en 5 ondersteunende chemo’s … Ik ging vol vertrouwen het traject in, maar heb wel direct om hulp van het HDI gevraagd. Die kreeg ik na een maand al, in de vorm van gesprekken en EMDR (traumatherapie) met een psycholoog. Dat heeft mij in die periode goed geholpen. De gesprekken gingen vooral over mijn situatie en angst voor het niet-genezen. Tijdens de EMDR sessies hebben we volledig gefocust op de laatste dagen van mijn leven, mocht ik niet genezen in deze curatieve fase.

Uitzaaiingen baarmoederhalskanker

Na de behandelingen en 3 maanden wachten kwam het verlossende woord: er was geen kanker meer zichtbaar. Samen met mijn kinderen en Frans hebben we het gevierd, we waren zo blij! Maar na een fantastische zomer van 2018 sloeg het noodlot weer toe. Ik had al na de eerste operatie in 2016 last van lymfoedeem in mijn schaamstreek. Dat oedeem breidde zich nu ineens uit naar één been. Een PET-scan liet zien dat de kanker was uitgezaaid naar de lever en om een urineleider zat. De kanker zat nu ook in mijn bloed. Ik zou palliatief worden behandeld. Ik heb me nooit zo hopeloos en verdrietig gevoeld als na deze diagnose.

Psychologische hulp voor het hele gezin

Hoe moest ik het aan mijn kinderen vertellen? Dat was het eerste waar ik aan dacht. Die avond hebben we het meteen verteld. Mijn drie kinderen konden snel terecht bij een eigen psycholoog van het HDI, die ze naar behoefte bezoeken. Ze voelen zich er prettig bij. Ikzelf heb de bezoekfrequentie in overleg met de psycholoog opgevoerd. Bij haar huil ik vaak en praat over het onvermijdelijke. Soms gaan Frans en ik samen. Dan praten we over de invloed van de ziekte op ons beiden en hoe we ermee om kunnen gaan. Gelukkig weet niemand hoe lang ik nog zal leven.

Zonder financiële steun, geen zorg.
Alleen dankzij donaties kan het HDI haar werk voortzetten.

“Ik leef met kanker én de coronacrisis”

“Ik leef met kanker én de coronacrisis”

Felice heeft kanker en volgt nu op afstand therapie bij het HDI: “Ik leef met kanker én de coronacrisis, waardoor de situatie voor ons, als gezin, helaas alleen maar moeilijker is geworden. De psychologische ondersteuning van het Helen Dowling Instituut is daarom zo ontzettend belangrijk.”

Lees meer

Pin It on Pinterest