Home  |  Clientenverhalen  |  ”U bedoelt dat ik kanker heb?”

”U bedoelt dat ik kanker heb?”

Het verhaal van Julien

“Goedemorgen meneer Jukema, ik heb minder goed nieuws voor u. U heeft een non-seminomen tumor.”
“U bedoelt dat ik kanker heb? ”
“Ja, dat bedoel ik inderdaad.”

Het is 18 december 2017, ’s ochtends heb ik een afspraak bij de huisarts omdat ik ergens het vermoeden heb dat er iets niet goed zit. Twee uur later ben ik gediagnosticeerd met kanker. Het ziekenhuis loopt vol met familie, maatjes en huisgenoten. Ik probeer wat wellicht enigszins ongepaste grappen te maken om de sfeer wat luchtig te houden.

De operatie

Na een formidabel georganiseerd etentje in mijn studentenhuis staat mij de volgende dag de operatie te wachten. Ik blijf het nog steeds volhouden met wat ontactische grappen. Het enige wat ik wil is zo snel mogelijk herstellen en mijn leven weer oppakken. Want god, wat is het leven fantastisch.

Na een lange herstel periode in navolging van de operatie gaat het weer beter. Ik volg mijn eerste vakken weer op de Universiteit en kan er weer tegen aan. Tot het moment dat ik met m’n moeder, kersverse compagnon en tevens maatje, aan het lunchen ben.

Vrienden tussen vier muren

“Goedemiddag meneer Jukema, ik heb minder goed nieuws. Uw waardes zijn omhoog gegaan en u zal volgende week donderdag beginnen met chemotherapie.” Drie kuren van drie weken volgen. Er staan mij vele aspecten van deze kuren in het geheugen gegrift. Het infuus 24/7 in mijn arm, het verplichte bloedprikken direct bij het ontwaken en ook de onbeweeglijkheid. Maar bovenal de vrienden die ik tussen die vier muren heb mogen ontmoeten, allen zaten wij in het zelfde schuitje en allen hielpen wij elkaar er doorheen.

Het HDI

Dat er doorheen helpen, dat is waar het Helen Dowling Instituut na afloop van de succesvolle chemotherapie voor mij om de hoek is komen kijken. Mijn geheugen werkte totaal niet meer zoals het had gedaan, ik vertelde alles driedubbel en herinnerde bijzonder weinig. Dit kwam door een “fried chemo brain”, zoals ze op z’n Engels zo mooi zeggen. Bij het HDI heb ik de mogelijkheid gekregen om hier in een fijne, professionele maar voornamelijk vertrouwde omgeving over te spreken. Mijn na de chemotherapie nog hogere ambities beter te leren begrijpen en er niet door opgegeten te worden.

Dam tot Damloop

In 2019 liep ik de Dam tot Damloop voor het HDI. Ik liep hem voor de mensen die mij in mijn ziek zijn onvoorwaardelijk hebben gesteund, ieder op zijn of haar eigen manier. Maar bovenal liep ik deze wedstrijd voor mijn vrienden in het ziekenhuis, wij waren met z’n vieren een ijzersterk team.

De Dam tot Damloop droeg ik op aan degene die hem waarschijnlijk zelf zo graag had willen rennen, maar dit helaas nooit meer kan doen. Aan een baken van positiviteit die deze wereld bedroefd moet missen. Tranen vloeien bij het schrijven van dit stuk. Tegelijkertijd kijk ik met een glimlach terug. Voor hem liep ik een paar meter extra.

Julien bij de finish van de Dam tot Damloop, met een prachtige totaalopbrengst!

Zonder financiële steun, geen zorg.
Alleen dankzij donaties kan het HDI haar werk voortzetten.

“Ik leef met kanker én de coronacrisis”

“Ik leef met kanker én de coronacrisis”

Felice heeft kanker en volgt nu op afstand therapie bij het HDI: “Ik leef met kanker én de coronacrisis, waardoor de situatie voor ons, als gezin, helaas alleen maar moeilijker is geworden. De psychologische ondersteuning van het Helen Dowling Instituut is daarom zo ontzettend belangrijk.”

Lees meer

Pin It on Pinterest