Home  |  Nieuws  |  Dam tot Damlopers halen 20.400 euro op voor het Helen Dowling Instituut

Zondag 22 september liepen tientallen deelnemers de Dam tot Damloop voor het Helen Dowling Instituut (HDI). Gezamenlijk haalden ze met hun deelname aan het hardloopevenement 20.400 euro op. De opbrengst komt geheel ten goede aan psychologische zorg bij kanker.

Iedere hardloper had een persoonlijke motivatie om mee te lopen voor het goede doel. Zo kreeg Julien Paul in 2017 zaadbalkanker. Hij loopt voor de mensen die niet het geluk hadden te genezen.  Natascha liep mee voor haar man, die uitgezaaide prostaatkanker heeft. Zowel Julien Paul als Natascha zochten professionele hulp bij het HDI om de ziekte en alle gevolgen ervan te verwerken. “Met mijn deelname wil ik eraan bijdragen dat het instituut haar goede werk kan blijven voortzetten”, aldus Natascha. Jaarlijks helpt het HDI ruim 2.300 mensen om de regie over hun leven, daar waar mogelijk, terug te geven na de diagnose kanker.

Lopen voor psychologische zorg bij kanker

Het HDI is enorm dankbaar voor de inzet van alle lopers. De vergoedingen van de zorgverzekeraars zijn namelijk niet genoeg om de kosten van de zorg te kunnen dekken. Om kwaliteit en tijd aan cliënten te kunnen bieden is de zorginstelling deels afhankelijk van donaties. vergoeden namelijk bepaald percentage van een behandeltraject bij het instituut. Met het opgehaalde bedrag van 20.400 euro kan het HDI het tekort dekken voor 82 behandeltrajecten voor mensen die als patiënt of als naaste door kanker zijn geraakt.

“Therapie geeft me de rust in mijn hoofd om thuis moeder te zijn”

“Therapie geeft me de rust in mijn hoofd om thuis moeder te zijn”

Kirsten is moeder van twee kinderen, van toen 4 en 2, en timmerde flink aan de weg als zelfstandig consultant. Op een dag voelt ze een klein hard bobbeltje in haar borst. Voor de zekerheid gaat ze naar de dokter. Er komt geen borstkanker voor in de familie dus echt...

Ik kon niet meer alleen thuis zijn

Ik kon niet meer alleen thuis zijn

Na de chemo’s dacht Gonneke: zo nu gaan we weer normaal doen. “Ik ging aan het werk en plande elk vrij moment vol. Als ik maar niet thuis was. Tot ik zo moe was dat zelfs met mijn ogen knipperen als inspanning voelde. Toen wist ik dat ik hulp nodig had. Die vond ik...

Pin It on Pinterest