Home  |  Clientenverhalen  |  Natascha loopt de Dam tot Damloop voor het HDI

Natascha loopt de Dam tot Damloop voor het HDI

Het verhaal van Natascha

24 december 2014. De dag waarop het leven van ons gezin volledig op zijn kop werd gezet. De dag die ervoor zorgde dat niets meer is zoals het ooit was. Het was de dag waarop wij hoorden wat de oorzaak was van de rugklachten van mijn lieve Aad: uitgezaaide kanker. Verdrietig, angstig en met ongeloof ging Kerst aan ons voorbij. Aad bleek uitgezaaide prostaatkanker te hebben. Niet meer te genezen.

En dan… dan gaat alles verder, draait de wereld door. Je probeert je als gezin staande te houden. Je voelt je soms intens alleen, onbegrepen. Ondanks alle steun en lief bedoelde adviezen. In maart 2015 kreeg Aad zijn eerste chemo’s. Ik merkte dat ik steeds vaker met een grijze wolk rond liep. Ik stond aan de zijlijn en had geen controle over het verloop. Mijn maatje zag ik veranderen van een gezonde, actieve man in een zieke man.

Zeggen wat ik voelde bij het HDI

Alle adviezen van familie en vrienden voelden zo verkeerd. ‘Probeer te genieten’ en ‘wees dankbaar voor wat je hebt’. Genieten en dankbaar zijn dat ik mijn maatje, de lieve vader van mijn kinderen, ga verliezen? Het ging er bij mij niet in. Het was in die periode dat we werden gewezen op het HDI, via de oncologieverpleegkundige.

In juni 2015 had ik mijn eerste afspraak met mijn therapeut Michèle. Er ontstond ruimte. Ik kon vrij zeggen wat ik voelde, zonder rekening te hoeven houden met het effect op de ander. Ik heb veel gehuild maar zeker ook gelachen. Er was ruimte voor boosheid maar soms ook voor “foute” grapjes. Grapjes die ik met Aad altijd al maakte maar niet met iedereen. Bij Michèle kon dat wel.

De kanker is er altijd

Aad kreeg diverse behandelingen maar uiteindelijk is er geen medicatie meer die de ziekte nog remt. En dan krijg je het bericht: uitbehandeld! Ook al wisten we dat dit moment ging komen, opnieuw stond onze wereld op zijn kop. Voor mijn gevoel stopte hij zelfs met draaien. De angst en paniek sloegen keihard toe. Nog nooit voelde ik me zo moe. Waar we ook zijn en wat we ook doen, de kanker is er altijd. Ik zeg weleens: ‘We hebben er een familielid bij’. De grijze wolk was terug en werd donkergrijs. Gelukkig is er dan het HDI.

Hardlopen als uitlaatklep

Aad zelf is positief. Niet bang voor de dood. Nee, hij maakt zich met name zorgen om ons. Een van de dingen die Aad en ik altijd graag samen deden voordat hij ziek werd was hardlopen. Aad was een frequent hardloper. Echt iets waar hij, en wij samen, intens van genoten. Hardlopen is voor mij echt een uitlaatklep. Via mijn deelname aan de Dam tot Damloop wil ik geld inzamelen, zodat het HDI haar goede werk kan blijven voorzetten.

Steun Natascha in haar actie voor het HDI

Ik was woedend op alles en iedereen

Ik was woedend op alles en iedereen

De kanker had Dennis veranderd, hij was chagrijnig en woedend op alles en iedereen. Door de ziekte had hij het gevoel van controle verloren. Hij voelde zich onbegrepen en wilde daarom alles alleen doen. Het ging bijna mis tussen Dennis en zijn vriendin.

Lees meer
Van vechten naar acceptatie

Van vechten naar acceptatie

Judith ging naar het ziekenhuis om een vaag klein knobbeltje in mijn borst te laten onderzoeken…’ter geruststelling’. Dezelfde dag hoorde ze dat het borstkanker was. Haar toekomst stond van de een op de andere dag op losse schroeven.

Lees meer

Pin It on Pinterest