Home  |  Clientenverhalen  |  “Mijn eigen angsten en verdriet maskeerde ik met grapjes”

“Mijn eigen angsten en verdriet maskeerde ik met grapjes”

Het verhaal van Mascha

In het voorjaar van 2010 zat ik in een heuse flow: ik had net mijn diploma voor speltherapie behaald en was druk in de weer om ergens aan de slag te kunnen. Mijn man had het naar zijn zin op zijn werk. Onze dochter was 13. Een vrolijk, beetje verlegen pubermeisje op de middelbare school die interesse begon te krijgen in jongens. Haar broer van 11 was een vrolijke en actieve jongen die graag buiten speelde met zijn vriendjes. We vormden een normaal gezin, totdat ik de diagnose borstkanker kreeg.

Ik zal de uitdrukking op de gezichten van mijn kinderen nooit vergeten: schrik, gepaard met grote angstige ogen. De vrolijke onbevangenheid verdween en maakte plaats voor een wijsheid en stilte die niet bij hun leeftijd pasten. Dat ik mijn kinderen met de ziekte moest confronteren voelde als falen: ik nam hun onschuld weg. Ondanks het zware medische traject waar ik in ging, was ik vooral gefocust op de kinderen: wat valt op, hoe gaat het met ze, wat kan ik doen?

Groot houden voor het gezin

Machteloos keek ik toe hoe de kinderen minder ‘kind’ werden: onze dochter die het schoolse leventje moeilijk kon bolwerken en afgleed in een depressie en onze zoon die zich afsloot voor de werkelijkheid. Voor hen probeerde ik zo normaal mogelijk te doen. Als ik was aangesterkt gingen we lekker uit eten. Mijn eigen angsten en verdriet maskeerde ik met grapjes. Ik moest en zou een moeder blijven waar mijn gezin op kon bouwen en vertrouwen. Maar dat kon ik niet eindeloos volhouden. Mijn glas was allang niet meer halfvol, het was zo goed als leeg.

Alle emoties eruit

Er kwam een moment dat ik de nieuwe werkelijkheid onder ogen moest zien. Toen in 2015 een vriendin aan kanker overleed kwamen alle emoties eruit die ik in de afgelopen jaren zoveel mogelijk had weggestopt. Ik was bang en gefrustreerd dat ik niet meer de energie en onbezorgdheid van vroeger had. Boos en verdrietig omdat mijn dochter en zoon zoveel persoonlijke strijd moesten leveren na de diagnose. Schuldig omdat ik geen stabiele en gezonde partner kon zijn voor mijn man. Wij zorgden als gezin voor elkaar met heel veel liefde, maar dat was niet genoeg om de draad weer op te kunnen pakken.

Vijf jaar later

Ik besloot hulp te zoeken bij het HDI, vijf jaar nadat ik de diagnose had gekregen. Had ik dit maar eerder gedaan, want ik voelde me al snel kilo’s lichter. Ik kreeg duidelijke handvatten om met mijn angst en beperkte energie om te gaan en voelde dat ik weer grip kreeg op mijn leven. Ik leerde dat mijn gevoelens niet ‘raar’ of ‘overdreven’ waren, maar juist normaal. Mijn therapeut leerde mij minder streng te zijn voor mezelf. Als iets teveel is spreek ik dat uit. Het masker is af en dat is een enorme opluchting. Ik voel me eindelijk gewoon weer Mascha: een vrouw in balans en moeder van een liefdevol gezin dat hechter is dan ooit tevoren.

Zonder financiële steun, geen zorg.
Alleen dankzij donaties kan het HDI haar werk voortzetten. Help mee!

“Je partner begrijpt misschien 80 procent”

“Je partner begrijpt misschien 80 procent”

Viora Rebergen kreeg vijf jaar geleden de diagnose acute lymfatische leukemie, met 50/50-overlevingskans. Ze onderging 2,5 jaar chemotherapie en zag zichzelf van een 25-jarige uitgesproken fitgirl transformeren in een kale, opgezwollen en doodzieke jonge vrouw. “Ik...

Lees meer

Pin It on Pinterest