Home  |  Clientenverhalen  |  Ik was woedend op alles en iedereen

Ik was woedend op alles en iedereen

Het verhaal van Dennis

Ik zal die dag nooit vergeten: 9 maart 2017. De arts vertelde mij dat ik, een man van 34 jaar, teelbalkanker had. Ik zou meteen de volgende dag geopereerd worden. Het voelde alsof er iets zwaars op mijn schouders was beland en ik in de grond wegzakte. Ik was op dat moment het vertrouwen in mijn lichaam en toekomst kwijt. Voor mijn gevoel zou mijn leven voortaan bestaan uit scans, bloedprikken en ziekenhuisbezoeken.

De volgende dag ben ik geopereerd. Toen ik wakker werd na de operatie, voelde ik mij best goed. Maar ik voelde me ook anders, alsof ik niet meer hoorde bij de groep mensen die geen kanker hebben gehad. Ik werd verbaal steeds agressiever en had vaak een woedeaanval. Zes weken na de operatie zag de arts vergrote klieren op een scan. Reden om te starten met een chemokuur. Maar toen ik in het ziekenhuis kwam, bleek die niet door te gaan. “We twijfelen of het uitzaaiingen zijn. Kom over zes weken terug voor een nieuwe scan.” Mijn vriendin en ik waren blij, maar ook verbijsterd. Wat stond me nog te wachten?

“Zo kan het niet langer”

In juni 2017 ging ik opnieuw door de scan, de klieren waren gelukkig verkleind en er was niets te zien. Ik zou het leven gaan vieren! Maar er viel weinig te vieren. De kanker had mij veranderd, ik was chagrijnig en woedend op alles en iedereen. Door de ziekte had ik het gevoel van controle verloren. Ik voelde me onbegrepen en wilde daarom alles alleen doen. Het ging bijna mis tussen mij en mijn vriendin. “Zo kan het niet langer”, besloot zij. Op haar aandringen heb ik contact opgenomen met de huisarts die mij vervolgens heeft doorverwezen naar het Helen Dowling Instituut (HDI).

Kanker vergrootte mijn stress en angst

Ik werkte bij het HDI aan mijn angst voor terugkeer van kanker, samen met mijn therapeut pakten we de punten beet waar ik mij zo kwaad om maakte. Ik kwam er tijdens de therapiesessie achter dat de stress en angstproblemen die ik al had door de kanker werden vergroot. Hierdoor moest ik niet alleen mijn ziekte accepteren en verwerken, ik leerde iets meer te relativeren, wat best moeilijk was. Het ging langzamerhand wat beter. Eind 2017 gingen mijn vriendin en ik op een welverdiende vakantie naar Chili.

Samen verder

Vlak na de vakantie bleek na scans dat ik toch uitzaaiingen had. Doodsbang startte ik met de chemokuren. Gelukkig kon ik de knop omzetten en hoop houden op een goede afloop, maar voor mijn vriendin was het loodzwaar. Zelf kwam ik best goed door de chemoperiode heen, maar ik zag in het ziekenhuis ook veel leed dat mij raakte. Ook na de chemo bleef ik mij afhankelijk opstellen van de zorg van mijn vriendin. Uiteindelijk barstte thuis toch de bom. De gesprekken bij het HDI – individueel en samen met mijn vriendin – hebben ervoor gezorgd dat we samen weer verder kunnen. Door de ziekte zijn we in een achtbaan beland, die eindigt in een andere werkelijkheid dan voorheen. Het is geen zorgeloze werkelijkheid, maar ik kan weer genieten van het leven.

Zonder financiële steun, geen zorg.
Alleen dankzij donaties kan het HDI haar werk voortzetten. Help je mee?

“Ik leef met kanker én de coronacrisis”

“Ik leef met kanker én de coronacrisis”

Felice heeft kanker en volgt nu op afstand therapie bij het HDI: “Ik leef met kanker én de coronacrisis, waardoor de situatie voor ons, als gezin, helaas alleen maar moeilijker is geworden. De psychologische ondersteuning van het Helen Dowling Instituut is daarom zo ontzettend belangrijk.”

Lees meer

Pin It on Pinterest