Home  |  Clientenverhalen  |  “Ik was voortdurend doodmoe”

“Ik was voortdurend doodmoe”

Het verhaal van Margo

Vermoeidheid is een veelvoorkomende klacht onder kankerpatiënten, die nog lang na de behandelingen kan blijven bestaan. Ongeveer een derde van de ex-patiënten kampt maanden, soms zelfs jaren na de laatste behandeling nog met ernstige vermoeidheid. Met online en offline therapie kun je als ex-patiënt beter leren omgaan met beperkte energie. Margo (53) deelt haar ervaringen.

‘Waar de eerste tijd na de behandelingen er duidelijk een stijgende lijn te zien was in mijn energieniveau, steeg deze lijn na een jaar of twee niet meer. Om vervolgens zelfs te dalen. Zo’n kleine drie jaar na mijn laatste behandeling zat ik slechter in mijn vel dan ooit. Ik was voortdurend doodmoe. Dat uitte zich in nergens zin in hebben, dingen uitsluitend uit plichtsgevoel doen, niet omdat ik het graag wilde, en een overheersend gevoel van moedeloosheid. Ook sliep ik heel slecht – er ging geen nacht voorbij zonder dat ik ieder uur een keer op de wekker keek – waardoor ik ’s nachts nauwelijks kon herstellen. Ik belandde in een negatieve spiraal en besloot hulp te zoeken bij het Helen Dowling Instituut.’

Geen ‘quick fix’

‘Ik hoopte dat de internettherapie Minder Moe bij Kanker een ‘quick fix’ voor mij zou zijn: drie maanden een online therapie en dan kon ik er vast weer tegenaan. Maar tijdens het intakegesprek werd duidelijk, dat er meer aan de hand was dan alleen oververmoeidheid door het niet goed omgaan met mijn beschikbare energie. Ik kreeg daarom een combinatie van de online therapie en gesprekken met een therapeut.’

‘Oude ik’

‘Al snel bleek dat ik de gevolgen van de behandelingen nog lang niet geaccepteerd had. Ik was niet meer wie ik vroeger was en ik kon niet meer wat ik vroeger kon. Door maar te blijven vasthouden aan mijn ‘oude ik’ werd ik keer op keer teleurgesteld. ‘Ik was voortdurend
doodmoe’. En dat kostte veel energie. Door dat in te zien, ontstond er ruimte om te leren niet langer de nadruk te leggen op wat ik niet meer kon, maar juist te kijken naar wat nog wél lukte. Ik geniet nu van nieuwe bezigheden en dat geeft juist energie. Ook leerde ik om lichamelijke, mentale en sociale inspanning af te wisselen en voldoende rustmomenten te plannen.’

Grenzen bewaken

‘Ik leer sowieso minder te denken en meer te voelen. Te voelen waar mijn nieuwe grenzen liggen. Ze beter te bewaken ten opzichte van mijn omgeving, maar ook ten opzichte van mezelf. Ik vraag me vaker af: wil ik dit echt? Is dit goed voor mij? Het gevolg is dat ik vaker ‘nee’ zeg. Dat vind ik nog steeds moeilijk en soms ook jammer, maar ik krijg er veel voor terug. Ook leer ik hoe meditatie mijn sinds de behandelingen snel overprikkelde brein weer tot rust kan brengen. En hoe belangrijk dit voor mij is om goed te kunnen slapen.’

Een veilig gevoel

‘Voel ik me nu nooit meer uitgeput en slaap ik altijd goed? Nee, helaas niet. Er zijn periodes waarin het minder goed lukt om me aan mijn nieuwe levensstijl te houden. Oud gedrag duikt weer op. Na verloop van tijd merk ik dan dat mijn energie afneemt, er weer slaapproblemen ontstaan en ik minder goed in mijn vel zit. Het grote verschil is echter, dat ik nu weet hoe ik dit zélf kan herstellen. Voor mij is de online therapie een tool waar ik altijd weer op kan terugvallen. Ik kan steeds weer opnieuw beginnen. Dat geeft een veilig gevoel.’

Foto: Michael Crooymans

“Ik leef met kanker én de coronacrisis”

“Ik leef met kanker én de coronacrisis”

Felice heeft kanker en volgt nu op afstand therapie bij het HDI: “Ik leef met kanker én de coronacrisis, waardoor de situatie voor ons, als gezin, helaas alleen maar moeilijker is geworden. De psychologische ondersteuning van het Helen Dowling Instituut is daarom zo ontzettend belangrijk.”

Lees meer

Pin It on Pinterest