Home  |  Clientenverhalen  |  Van vechten naar acceptatie

Van vechten naar acceptatie

Het verhaal van Judith

Op vrijdag 9 december 2016 ging ik naar het ziekenhuis om een vaag klein knobbeltje in mijn borst te laten onderzoeken…’ter geruststelling’. Dezelfde dag hoorde ik dat het borstkanker was. Nog steeds voelt het soms alsof dit niet over mij gaat. Mijn toekomst stond van de een op de andere dag op losse schroeven; oud worden is opeens een stuk minder vanzelfsprekend als je op je 41e wordt getroffen door kanker.

De mammacare van ziekenhuis Rijnstate heeft me er die eerste weken doorheen gesleept, samen met mijn gezin, familie en vrienden. Tijdens de behandelingen kwam het besef dat het nooit echt voorbij zou zijn. Bij kanker kun je niet zeggen: “Zo dat was dat, hebben we ook weer gehad.” Bij ieder pijntje was ik bang dat het een uitzaaiing was. Om me te helpen bij de verwerking en het leren omgaan met mijn angst heeft Rijnstate me verwezen naar het HDI.

Zorgen over kanker kwijt

Ik kwam bij therapeut Henny terecht toen ik bijna klaar was met mijn bestralingen. Ik zat met veel verdriet en angst. Ook voelde ik me vooral in de nasleep van de ziekte regelmatig eenzaam. Het was fijn om bij iemand terecht te kunnen die ik niet hoefde te sparen, waarbij ik al mijn zorgen kwijt kon. Bij anderen vind ik dat nog steeds lastig omdat ik het gevoel heb dat ik niet mag klagen, omdat ik een relatief goede prognose heb en ‘slechts’ een borstsparende operatie en bestralingen heb gehad. Op mijn opmerking dat er veel mensen zijn die met mij zouden willen ruilen antwoordde Henny: “Nog veel meer mensen niet.” Dat was confronterend en helpend tegelijk, ik voelde me serieus genomen.

Niet meer vechten tegen angst

Angst was een terugkerend thema in de gesprekken. Henny benadrukte dat het energieverspilling is om te vechten tegen mijn angstgevoelens. Want ertegen vechten deed ik; ik vond het zo zonde, het drukte zo’n stempel op mijn leven, het móest weg. Henny benadrukte dat de angst reëel is en dat die niet zomaar even weg te redeneren is. Ter aanvulling op de gesprekken heb ik de online therapie Minder Angst na Kanker bij het HDI gevolgd. Hiermee heb ik ontdekt dat afleiding zoeken voor mij het beste werkt als angst weer de kop opsteekt.

Op eigen kracht verder

Met hulp van het HDI heb ik steeds meer geaccepteerd dat kanker en de daarbij behorende angst deel uitmaken van mijn leven. De angst is er nog dagelijks maar het beheerst niet langer mijn leven. Het komt en het gaat. Ik heb geen invloed op het verloop van de ziekte, maar wel op hoe ik mijn tijd benut. Dingen die ik graag wil doen stel ik niet uit. Tegelijkertijd durf ik ook wel weer steeds verder vooruit te kijken naarmate de tijd verstrijkt. Ik kan nu met vertrouwen verder zonder het HDI maar het is een fijn gevoel dat ik altijd op hen terug kan vallen als het nodig is.

Zonder financiële steun, geen zorg.
Alleen dankzij donaties kan het HDI haar werk voortzetten.

Ik was woedend op alles en iedereen

Ik was woedend op alles en iedereen

De kanker had Dennis veranderd, hij was chagrijnig en woedend op alles en iedereen. Door de ziekte had hij het gevoel van controle verloren. Hij voelde zich onbegrepen en wilde daarom alles alleen doen. Het ging bijna mis tussen Dennis en zijn vriendin.

Lees meer
Altijd de angst dat het terugkomt

Altijd de angst dat het terugkomt

Bea keerde terug bij het HDI nadat er voor de derde keer kanker bij haar was ontdekt. “Een van de belangrijkste dingen die ik dankzij het HDI heb geleerd, is om met de intense vermoeidheid om te gaan die samengaat met kanker.”

Lees meer

Pin It on Pinterest