Home  |  Clientenverhalen  |  Altijd de angst dat het terugkomt

Altijd de angst dat het terugkomt

Het verhaal van Bea

Bea van Doorn (59) oogt fragiel maar blijkt sterk en daadkrachtig. ‘Ik ben een workaholic’, vertelt ze in een gesprek bij het Helen Dowling Instituut (HDI) in Bilthoven, waar ze in het najaar van 2017 na zes jaar weer terugkeerde voor psychologische ondersteuning omdat er voor de derde keer kanker bij haar was ontdekt. ‘Een van de belangrijkste dingen die ik dankzij het HDI heb geleerd, is om met de intense vermoeidheid om te gaan die samengaat met kanker.’

Bea vertelt er nuchter over: “Kanker zit bij mij in de familie. Op mijn 33e kreeg ik borstkanker. Na een operatie, chemo’s en bestralingen is het 15 jaar weggebleven. Maar in 2007 kwam het terug. Ik was inmiddels met mijn moeder bij het HDI geweest voor psychologische hulp, omdat zij in een terminale fase van kanker zat. De rust die er heerste, het begrip en de kennis van de therapeuten: het was een verademing.” Dus toen Bea zelf vastliep met de vermoeidheid en angst nu de kanker weer terug was, klopte ze zelf aan bij het HDI.

Minder Moe bij Kanker

Ze volgde een groepstherapie ‘Minder Moe bij Kanker’ en daarna een training ‘Werk en kanker’. Bea: “Die moeheid mocht er van mij echt niet zijn. Ik moest gewoon door en ben ook gek op mijn werk. Ik heb zoveel gehad aan die bijeenkomsten.” Ze leerde ontspanningsoefeningen, kreeg zelfinzicht en vooral veel steun en begrip. Ook heel praktisch: hoe pak je het aan op je werk, om niet om te vallen? Maar de angst dat het terugkomt blijft sluimeren, vertelt ze. “Je hebt een leven voor en na de kanker. De ziekte heeft een impact op alle facetten van je leven. En die impact is niet weg als de kanker weg is.”

Nieuwe behandeling

In 2011 kreeg ze nog enkele ‘opfrisgesprekken’ bij het HDI en volgde ze een onlinetherapie, waardoor ze beter functioneerde. Langzaam ebde de angst weg. Tot de ziekte haar eind vorig jaar weer te pakken had. “Ik zit er weer middenin. Het leek terminaal maar ik ben nu met een nieuwe behandeling bezig. Zonder steun van het HDI zou ik het niet redden.”

Zonder financiële steun, geen zorg.
Alleen dankzij donaties kan het HDI haar werk voortzetten.

Ik was woedend op alles en iedereen

Ik was woedend op alles en iedereen

De kanker had Dennis veranderd, hij was chagrijnig en woedend op alles en iedereen. Door de ziekte had hij het gevoel van controle verloren. Hij voelde zich onbegrepen en wilde daarom alles alleen doen. Het ging bijna mis tussen Dennis en zijn vriendin.

Lees meer
Van vechten naar acceptatie

Van vechten naar acceptatie

Judith ging naar het ziekenhuis om een vaag klein knobbeltje in mijn borst te laten onderzoeken…’ter geruststelling’. Dezelfde dag hoorde ze dat het borstkanker was. Haar toekomst stond van de een op de andere dag op losse schroeven.

Lees meer

Pin It on Pinterest